युवा उद्यमशीलताको संकट : उत्साहभन्दा ठूलो चुनौती आर्थिक अनुशासन कि राज्यको जिम्मेवारी ?
नेपाल आज एउटा महत्वपूर्ण मोडमा उभिएको छ। एकातिर हजारौं युवा विदेश पलायन भइरहेका छन् भने अर्कोतिर स्वदेशमै केही युवा नयाँ व्यवसाय, स्टार्टअप, कृषि, पर्यटन, सूचना प्रविधि, उत्पादन तथा सेवा क्षेत्रमा नयाँ सम्भावनाको खोजी गरिरहेका छन्। यो परिवर्तन आशाको संकेत हो। तर विडम्बना के छ भने व्यवसाय सुरु गर्ने युवाको संख्या बढ्दै गए पनि दीर्घकालसम्म सफल भएर टिक्न सक्ने युवा उद्यमीको संख्या भने अत्यन्तै न्यून छ। केही वर्षमै धेरै व्यवसाय बन्द हुने, ऋणको भारले थिचिने, साझेदारी टुट्ने वा पुनः वैदेशिक रोजगारीतर्फ फर्किनुपर्ने अवस्था देखिन थालेको छ।
यसको दोष केवल युवामाथि थोपारेर राज्य आफ्नो जिम्मेवारीबाट पन्छिन मिल्दैन। त्यस्तै, राज्यलाई मात्र दोष दिएर युवाले पनि आफ्नो कमजोरी लुकाउन सक्दैनन्। दिगो उद्यमशीलता निर्माणका लागि राज्यको नीति, वित्तीय प्रणाली, बैंक तथा वित्तीय संस्थाको व्यवहार, निजी क्षेत्रको भूमिका र स्वयं उद्यमीको आर्थिक अनुशासन—यी सबै एकअर्कासँग गहिरो रूपमा जोडिएका छन्।
नेपालमा व्यवसाय सुरु गर्ने वातावरण अझै सहज छैन। दर्तादेखि कर प्रणाली, नवीकरण, विभिन्न अनुमति, नियामक निकायका प्रक्रिया तथा अनावश्यक प्रशासनिक झन्झटले नयाँ उद्यमीलाई सुरुदेखि नै निरुत्साहित बनाउँछ। व्यवसायले नाफा कमाउनुअघि नै कर, शुल्क र प्रशासनिक खर्चको बोझ बोक्नुपर्ने अवस्था छ। यस्ता संरचनागत समस्याले साना र मध्यम उद्यमको वृद्धि अवरुद्ध गरिरहेका छन्।
त्यसैगरी, सहुलियतपूर्ण ऋणको विषयमा धेरै नीति बनेका छन्। कागजमा युवालाई उद्यम गर्न प्रेरित गर्ने कार्यक्रम, स्टार्टअप कोष, कृषि ऋण, महिला उद्यमशीलता, युवा स्वरोजगारजस्ता योजनाहरू उल्लेखनीय देखिन्छन्। तर व्यवहारमा वास्तविक उद्यमीभन्दा पहुँच भएका व्यक्ति, प्रभावशाली समूह वा प्रक्रिया पूरा गर्न सक्ने सीमित वर्गले मात्र त्यस्ता सुविधा उपयोग गर्ने गरेको गुनासो व्यापक छ। बैंकहरू अझै पनि नयाँ सोच, नयाँ व्यवसाय र नवीन परियोजनाभन्दा धितो र सम्पत्तिलाई प्राथमिकता दिन्छन्। जससँग राम्रो योजना छ तर धितो छैन, उसले अवसर पाउँदैन; जससँग धितो छ तर स्पष्ट योजना छैन, उसले सजिलै ऋण पाउँछ। यस्तो संरचनाले नवप्रवर्तनलाई होइन, पुरानै ढाँचालाई प्रोत्साहन गर्छ।
तर राज्यको कमजोरी जति गम्भीर छ, त्यति नै गम्भीर चुनौती युवा उद्यमीभित्र पनि देखिन्छ। धेरै व्यवसाय आर्थिक योजनाभन्दा भावनाको भरमा सुरु हुन्छन्। बजार अध्ययन, जोखिम विश्लेषण, नगद प्रवाह व्यवस्थापन, कर योजना, लेखा प्रणाली र दीर्घकालीन रणनीतिबिना व्यवसाय सञ्चालन गर्ने प्रवृत्ति अझै व्यापक छ। व्यवसायबाट पहिलो आम्दानी हुनासाथ त्यसलाई व्यक्तिगत उपलब्धि प्रदर्शन गर्ने माध्यम बनाइन्छ। महँगा गाडी, अनावश्यक विलासिता, सामाजिक सञ्जालमा सफलताको प्रदर्शन र व्यवसायको पूँजीलाई व्यक्तिगत खर्चमा प्रयोग गर्ने प्रवृत्तिले व्यवसायको मेरुदण्ड नै कमजोर बनाइदिन्छ।
वास्तविक व्यवसायीले नाफालाई खर्च होइन, पुनः लगानीको अवसरका रूपमा हेर्छ। संसारका सफल उद्यमीहरू प्रारम्भिक वर्षहरूमा अत्यन्तै मितव्ययी जीवन बिताउँछन्। उनीहरूले आफ्नो व्यवसायलाई व्यक्तित्वभन्दा माथि राख्छन्। नेपालमा भने कहिलेकाहीँ व्यवसायभन्दा जीवनशैली ठूलो देखाउने होड चलेको देखिन्छ। यही मनोविज्ञानले अल्पकालीन सफलतालाई दीर्घकालीन असफलतामा रूपान्तरण गरिरहेको छ।
अहिलेको डिजिटल युगले अर्को चुनौती पनि थपेको छ। सामाजिक सञ्जालले सफलताको परिभाषा नै परिवर्तन गरिदिएको छ। महँगा गाडी, विदेश यात्रा, विलासी जीवन र चम्किला तस्बिरलाई सफलता मान्ने संस्कृतिले युवामा अनावश्यक तुलना र मानसिक दबाब सिर्जना गरेको छ। धेरैले अरूको देखिने परिणामसँग आफ्नो नदेखिने संघर्ष तुलना गर्छन्। फलस्वरूप धैर्य, निरन्तरता र क्रमिक विकासको संस्कार कमजोर हुँदै गएको छ।
यस समस्याको समाधान केवल प्रेरणादायी भाषणले सम्भव छैन। विद्यालय तहदेखि नै वित्तीय साक्षरता अनिवार्य बनाउनु आवश्यक छ। बचत, लगानी, कर, व्यवसाय योजना, ऋण व्यवस्थापन, जोखिम विश्लेषण र आर्थिक अनुशासनलाई व्यवहारिक शिक्षाको हिस्सा बनाउनुपर्छ। विश्वविद्यालयले डिग्री मात्र होइन, उद्यम सिर्जना गर्ने क्षमता पनि विकास गर्नुपर्छ। बैंकहरूले धितोमात्र होइन, परियोजनाको सम्भाव्यता र उद्यमीको क्षमतालाई पनि मूल्यांकन गर्ने प्रणाली विकास गर्नुपर्छ। राज्यले सहुलियत ऋणलाई पहुँचमा आधारित होइन, पारदर्शी र परिणाममुखी बनाउनुपर्छ।
साथै, व्यवसाय सुरु गरेपछि पहिलो तीनदेखि पाँच वर्षसम्म कर, बीमा, प्राविधिक परामर्श, बजार पहुँच, डिजिटल प्रवर्द्धन र निर्यात सहजीकरणजस्ता क्षेत्रमा विशेष सहुलियत दिने नीति आवश्यक छ। उत्पादनशील क्षेत्रमा लगानी गर्ने युवालाई कर छुट, प्रविधि हस्तान्तरण, सीप विकास र अनुसन्धान सहयोग उपलब्ध गराइनुपर्छ। निजी क्षेत्र, विश्वविद्यालय र सरकारले संयुक्त रूपमा स्टार्टअप इकोसिस्टम निर्माण गर्नु आजको आवश्यकता हो।
तर सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा—आर्थिक अनुशासन कुनै सरकारी अनुदानले किन्न सकिँदैन। त्यो व्यक्तिगत संस्कार हो। आम्दानीभन्दा कम खर्च गर्ने बानी, व्यवसायको पूँजीलाई व्यक्तिगत खर्चबाट अलग राख्ने क्षमता, नियमित लेखा प्रणाली, करप्रति इमानदारी, बचत र पुनःलगानीको संस्कृति तथा दीर्घकालीन सोच नै सफल उद्यमीको वास्तविक परिचय हो।
नेपाललाई आज केवल व्यवसाय सुरु गर्ने युवा होइन, व्यवसायलाई पुस्तौँसम्म टिकाइराख्ने उद्यमी चाहिएको छ। दिगो सफलता संयोगले प्राप्त हुँदैन; त्यो सही नीति, वित्तीय पहुँच, पारदर्शी प्रणाली, निरन्तर परिश्रम र आर्थिक अनुशासनको संयुक्त परिणाम हो।
यदि राज्यले उद्यममैत्री नीति, सहज वित्तीय पहुँच र पारदर्शी सहुलियत प्रणाली निर्माण गर्यो, बैंक तथा वित्तीय संस्थाले नवीन सोचलाई विश्वास गरे, शैक्षिक संस्थाले वित्तीय साक्षरता विकास गरे, र युवाले अनुशासन, धैर्य तथा दीर्घकालीन सोचलाई जीवनशैली बनाए भने नेपाल आर्थिक रूपान्तरणको नयाँ युगमा प्रवेश गर्न सक्छ।
आजको सबैभन्दा ठूलो प्रश्न युवाले व्यवसाय सुरु गर्न सक्छन् कि सक्दैनन् भन्ने होइन। प्रश्न यो हो—हामी यस्तो वातावरण बनाउन सक्छौं कि सक्दैनौं जहाँ युवा केवल व्यवसाय खोल्ने होइन, त्यसलाई दशकौँसम्म सफलतापूर्वक सञ्चालन गरेर रोजगारी सिर्जना गर्ने, राष्ट्रिय उत्पादन बढाउने र समृद्ध नेपालको आधार बन्ने अवसर प्राप्त गरून्। यही प्रश्नको उत्तरमा नेपालको भविष्य लुकेको छ।







